Gevangenissen

 De situatie in onze Belgische gevangenissen is niet langer houdbaar. Met 672 gedetineerden die noodgedwongen op de grond slapen , is het elke dag afwachten tot de eerste opstand uitbreekt. Het personeel, de directies én de minister zijn meer dan bezorgd. Maar bezorgdheid alleen volstaat niet.  Wanneer vallen de oogkleppen van de politiek af? Zolang men weigert te erkennen dat detentie enkel zin heeft wanneer ze humaan is, blijft het gevangeniswezen een tijdbom. Het personeel kan zijn werk onmogelijk naar behoren uitvoeren in omstandigheden die elke vorm van orde en veiligheid ondermijnen. Een gevangenisstraf hoort een nut te hebben : voorbereiding op re-integratie in de samenleving. Vandaag is het echter niets meer dan mensen dumpen in een vergeetput.  Geen pleidooi voor straffeloosheid Niemand vraagt om straffeloosheid. Maar VSOA stelt openlijk de vraag: wat wordt er van mensen die in onmenselijke omstandigheden opgesloten zitten en vroeg of laat vrijkomen? Wie vandaag...

 In de Belgische gevangenissen speelt zich een stille ramp af. Meer dan 600 gedetineerden slapen vandaag op de grond , zonder bed, zonder minimale waardigheid. Alsof dat nog niet genoeg is, staan er nog eens 3000 gedetineerden te wachten om binnengebracht te worden. Het systeem kraakt langs alle kanten, maar de regering blijft wegkijken. Extra maatregelen blijven uit, terwijl de situatie dag na dag verergert. Onmenselijke omstandigheden Opsluiting betekent het verlies van vrijheid, maar mag nooit het verlies van menselijkheid betekenen. Mensen laten slapen op de grond is een flagrante schending van de basisrechten. Het is niet enkel een kwestie van comfort, maar van gezondheid, veiligheid en respect. Personeel onder ondraaglijke druk Het personeel in de gevangenissen draagt deze crisis mee op hun schouders. Overvolle afdelingen, te weinig middelen, en een constante dreiging van escalatie maken hun werk haast onmogelijk. Burn-out en uitval liggen op de loer. Het is niet langer hou...