Gevangenissen

 De Belgische gevangenissen kreunen onder een structureel probleem dat al jaren aansleept: overbevolking . Terwijl de discussies vaak gaan over infrastructuur, nieuwe gevangenissen of detentiebeleid, blijft één realiteit te weinig belicht: het personeel dat dag in, dag uit op noodstroom draait om een systeem overeind te houden dat eigenlijk al lang is ingestort. Een werkvloer in permanente crisisstand Waar detentie normaal een gecontroleerde, veilige en humane omgeving moet zijn, werkt het personeel vandaag in omstandigheden die precies het omgekeerde zijn. De overbevolking is zo extreem dat basisnormen simpelweg niet kunnen worden nageleefd: te weinig personeel voor te veel gedetineerden, afdelingen die tot 150% gevuld zijn, grondslapers, nauwelijks tijd voor toezicht, begeleiding of herstel, en een werkdruk die elke professionele grens overschrijdt. Wanneer elke shift voelt als brandjes blussen , is het duidelijk dat gevangenissen niet langer functioneren bin...

 De VSOA had het voorspeld. Met 541 grondslapers volgens de officiële cijfers van Justitie, kon het niet anders dan dat de situatie zou escaleren. Het eerste weekend van agressie is intussen een feit. Dit is geen verrassing, maar een alarmsignaal . Het is het resultaat van jarenlang wegkijken, minimaliseren en het negeren van structurele oplossingen.  Stop met de kop in de grond te steken De VSOA richt zich rechtstreeks tot de beleidsmakers: het is vijf voor twaalf . Als men blijft doen alsof dit probleem vanzelf zal verdwijnen, volgen er nog ergere incidenten. Voor het personeel is deze toestand onleefbaar : uitgeput, onderbemand en voortdurend blootgesteld aan gevaar. Voor de gedetineerden is dit onmenselijk : slapen op de grond, zonder perspectief, in een klimaat van spanning en agressie. Een systeem dat kraakt De overbevolking en het gebrek aan structurele maatregelen hebben een gevangenissysteem gecreëerd dat letterlijk kraakt in zijn voegen. Het is niet langer een kwest...

  Personeel vraagt geen chocolade, maar oplossingen voor de overbevolking in Belgische gevangenissen Terwijl kinderen hun schoentje zetten met hoop op lekkers en speelgoed, heeft het gevangenispersoneel dit jaar een ander verlanglijstje voor de Sint. Geen chocolade, geen gadgets, geen warme sokken. Wel dringend: oplossingen voor de overbevolking in onze Belgische gevangenissen. Want wat moet de Sint brengen aan instellingen waar mensen op de grond slapen? Waar personeel uitgeput rondloopt, structureel onderbemand en ondergewaardeerd? Waar elke dag een strijd is om menswaardigheid te bewaren in een systeem dat kraakt langs alle kanten?  De brief aan de Sint luidt: “Een paar extra cellen, aub?” “Alternatieve straffen die écht werken?” “Een personeelsbeleid dat ons niet laat verdrinken?” “En misschien wat ademruimte voor wie elke dag de boel draaiende houdt?” Maar zelfs de Sint krijgt voorlopig geen gehoor bij de beleidsmakers. Zijn staf bonkt op gesloten deuren. Zijn zak blijft ...

 De Belgische gevangenissen staan onder ongeziene druk. Wat ooit scheurtjes in het systeem waren, dreigen nu open barsten te worden. De cijfers spreken voor zich: bijna 500 grondslapers nationaal en een overbevolking van meer dan 20% . Dit is geen tijdelijke crisis meer — het is een structureel probleem dat om structurele oplossingen vraagt.  Grondslapers: een mensonwaardige realiteit Grondslapers zijn gedetineerden die noodgedwongen op matrassen op de vloer moeten slapen door een tekort aan cellen. Dat betekent niet alleen een gebrek aan comfort, maar ook een schending van de menselijke waardigheid. In een rechtstaat als België is dit onaanvaardbaar.  Overbevolking: een tikkende tijdbom Met een bezettingsgraad die ruim boven de capaciteit ligt, worden gevangenissen broeihaarden van spanningen. Overvolle cellen, beperkte toegang tot begeleiding en activiteiten, en een gebrek aan rust zorgen voor een explosieve cocktail. Incidenten tussen gedetineerden en richting persone...