Gevangenissen

  De overbevolking in onze Belgische gevangenissen is geen nieuw probleem, maar de crisis die we vandaag zien – met grondslapers, uitgeput personeel en een strafuitvoering die kraakt – toont hoe dringend een structurele aanpak nodig is. Overbevolking is geen geïsoleerd fenomeen. Het is het resultaat van keuzes, gewoontes en vertragingen in de hele strafrechtelijke keten . Net daarom moet ook die volledige keten mee in beweging komen. 1. Minder mensen in voorhechtenis: gebruik wat werkt Voorhechtenis is wettelijk bedoeld als uitzondering, maar in de praktijk wordt ze te vaak de regel. Vandaag zit een groot deel van de gedetineerden in de cel zonder veroordeling, soms maanden of zelfs jaren. Dat is niet alleen onrechtvaardig, het duwt onze gevangenissen ook richting permanente crisismodus. Een eerste, logische stap is het beperken van voorhechtenis tot situaties waar het écht noodzakelijk is. Voor heel wat feiten bestaan er veilige en efficiënte alternatieven: Elektronisch toezicht ...

  De alarmbellen loeien al jaren, maar vandaag klinken ze oorverdovend. De gevangenispopulatie blijft groeien en opnieuw kwamen er 50 extra grondslapers bij tegenover vorige week. Het totaal staat nu op 585 mensen die noodgedwongen op de grond slapen . Geen bed, geen minimale waardigheid, geen veiligheid. Dit is geen incident meer. Dit is een systeem dat kraakt, piept en op instorten staat. Een realiteit die niemand nog kan ontkennen De gevangenissen barsten letterlijk uit hun voegen. Cellen die ontworpen zijn voor twee personen, huisvesten er drie of vier. Mensen slapen op matrassen op de koude vloer, vaak naast het toilet. Het personeel draait overuren, uitgeput en onderbemand. De spanningen stijgen, agressie neemt toe, en de risico’s voor zowel gedetineerden als personeel worden elke dag groter. Dit is geen “uitdaging”. Dit is een humanitaire crisis binnen onze eigen muren. Veiligheid? Die is al lang niet meer gegarandeerd Wanneer mensen op elkaar worden gestapeld in omstandig...